Bliska historia I – upadek Getycji

Upadek Getycji miał miejsce kilkadziesiąt lat przed wydarzeniami z gry. Ukształtował jednak dzisiejszą sytuację na wschodzie. Aktualna data to rok 1511. Wydarzenia, które doprowadziły do upadku zaczęły się dokładnie 37 lat wcześniej…

Upadek Getycji

Był schyłek roku 1484, kiedy od zdradzieckiego ostrza poległ ostatni król Getycji Valdemir III. Zabity przez szpiega Rotakardu w momencie, kiedy wydawało się, że wojna między dwoma mocarstwami nareszcie ucichła, ostatni z wielkiego rodu.

Szlachta władzę regenta oddała w ręce Azji Tajjana, młodego, obiecującego stratega szalarskiego pochodzenia, z myślą, że będzie doskonałą marionetką w rękach możnych. Azja trzymał jednak królestwo twardą ręką, mając dobre układy w armii i ciesząc się wsparciem rycerskich zakonów.

Księstwo Tiranu na zachodzie tymczasem pogrążyło się chaosie, kiedy szalony Pasterz Gwiazd Qal-Asir sprowadził kataklizm na kraj Tanaroth. Paranoiczny władca zgromadził ogromne ilości kynitu i uwolnił niespotykaną magię. Mówiono później, że zrobił tak, aby zemścić się na córce, która wykradła mu wieżę w Desso i według opowieści zakuła starca w łańcuchy z czarnego kryształu. Qal-Asir przebudził stare maszyny, które przybyły wraz z nim z gwiazd i zamienił Góra Rozłąki w piekło. Nieposkromiona magia spustoszyła zachodnią część Hrabstwa Tiranu, Góry Rozłąki i całe ziemie Tanarothu oszczędzając jedynie Niltę chronioną przez Boga-Wezyra Qal-Dżahida.

Na wiosnę roku 1485 roku rozpętała się na wschodzie Wojna Czterech Mistrzów. Armie Rotakardu wdarły się do Molborgonu i zalały Getycję Mniejszą, miasto tahudów – Tur-Thud – zniknęło z powierzchni ziemi, a Wieslanie wycofali się na daleką północ.

Azja Tajjan podjął rozpaczliwy krok, aby uratować kraj – z pomocą Czarewnych odnalazł starodawny artefakt, Amulet Cierni, którym zawezwał pradawne moce. Do walki z nawałnicą rozpętaną przez czterech Mistrzów Roty nasłancych przez Cesarza Naczelnika Rotakardu Silvanora stanęły ożywione stwory ziemi i kamienia. Okazało się, że magia Czarewnych Getycji nie wystarcza, aby ujarzmić dawne siły. Wielu zginęło z wyczerpania, inni padli ofiarą własnych tworów.

Zimą 1486 walki ustały, ale Azja wiedział, że następnego uderzenia Rotakardu Getycja nie wytrzyma. Silvanor zaś nie tracił czasu – szkolił nowych małomistrzów, powiększał wojska o rekrutów z Getycji Mniejszej, siał plotki, strach i zamieszanie. Kiedy nastała wiosna, armie Cesarstwa z każdym tygodnie zdobywały kolejne obszary. Gettar został zmieciony z powierzchni ziemi i stolicę przeniesiono do Yltaru, który przez wiele miesięcy opierał się oblężeniu. Ale Getowie nie mieli już prawie Czarewnych, a Mistrzowie Roty z każdą chwilą zdobywali więcej rekrutów. Gdyby nie wsparcie hrabstwa Tiranu oraz księstw Kassak-nod i Feadanu, wojna zakończyła się już wtedy. Pod koniec roku armie Rotakardu cofnęły się spod Yltaru. Rotakard okopał się w Gettarze i wrócił do rozsiewania plotek i obietnic, podburzania szlachty przeciwko zakonom, generałom i regentowi. Dwóch z Mistrzów Roty wycofało się z walki, aby wspomóc podboje Cesarstwa na wschodzie.

w 1487 roku sytuacja jest stabilna. Wschodnia część królestwa Getycji jest pod okupacją, zachód z trudem utrzymuje niepodległość, przetrwanie zawdzięczając głównie determinacji oraz wewnętrznym kłopotom Cesarstwa.

Koniec przychodzi kilkanaście miesięcy później. Zima 1488 roku okazuje się wyjątkowo łagodna, a Silvanor naciskany przez możnych Rotakardu postanawia ostatecznie zakończyć problem Getycji. Czwórka Mistrzów wraz z grupą małomistrzów i ogromną armią podchodzi pod bramy Yltaru. Po raz drugi miasto jest oblężone, ale teraz wszystko kończy się bardzo szybko. Szlachta zdradza. Wiedziona obietnicami zachowania statusu pod okupacją, bogactwa i niezależności – podczas gdy Azja dokonuje uwłaszczenia chłopów, aby zwiększyć morale pospolitego ruszenia – decyduje się na poddanie kraju najeźdźcy. Książęta Fae, Kassak-nodu, baronowie i hrabiowie pozbawiają Azję władzy. Regent przez jakiś czas działa w podziemnym ruchu oporu, a w końcu ucieka do hrabstwa Tiranu pod skrzydła hrabiego Elryka. Elryk ogłasza się tymczasem księciem Elrykiem I.

Silvanor spełnia dane obietnice  – symboliczna władza w Getycji zostaje oddana w ręce lojalnych wobec Bela Roty szlachciców. Kraj staje się jednak częścią Cesarstwa, a na tronie w Gettarze za plecami mianowanego gubernatorem barona Hadriana stałe miejsce zajmuje Mistrz Bela Rota, jeden z czterech, którzy prowadzili armie przeciwko Getycji, najbardziej doświadczony, słynący z okrucieństwa Kaldas.

Brak komentarzy.

Dodaj komentarz

XHTML– Allowed tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>