Bliska Historia III: Bracia krwi

Jeśli czytałeś/aś legendy Ramaru ze Studni historia Azji Tajjana, Maetae i Liama Ekmo nie będzie dla ciebie nowością. W związku ze zmianami na potrzeby gier, pojawi się jednak pewien nowy wątek, który wtedy pominąłem.

Maetae i Azja

Maetae była córką Mae – bogini morskich odmętów, Królowej Sztormów – oraz Kevena Pasarota, Pana Kręgu, boga, który stworzył zakon Bela Rota. Więziona przez ojca umknęła do Getycji i ukryła się w domu Liama Ekmo, człowieka pełnego ideałów, który poświęcił dla kraju wszystko. Ukrywając prawdę o rodzicach pomagała Liamowi w partyzanckiej walce z najeźdźcą.

W 1488 roku ciężko ranny Azja Tajjan trafił do domu Liama i zakochał się z wzajemnością w Maetae. Młodzi wzięli ślub i w rok później urodził im się syn, którego nazwali Getianaenem – Spadkobiercą Getycji. Pełen zazdrości Liam przyglądał się temu z bólem, ale pokornie pogordził się z losem.

W 1489 roku ludzie Ekmo i Tajjana zostali zdziesiątkowani. Ruch Oporu przestał istnieć, a niedobitki uciekły do Tiranu. Liam Ekmo, Azja Tajjan, Maetae i Getianaen zamieszkali na dworze księcia Elryka a’Tiran. Azja nie poddał się jednak – patrolował samotnie granicę z Rotakardem.

Elryk II

Książę Elryk a’Tiran miał jednego potomka – bękarta, które obwołał następcą tronu. Opowieści mówią, że kiedy przyszedł na świat w 1480 roku, położna zamierzała pozostawić odmieńca na śmierć zgodnie ze starym getyckim zwyczajem. Matka zmarła przy porodzie, ale dziecko uratowała shalarska służaca, która zabrała małego Elryka II i wychowywała, aż osiągnął wiek trzech lat. Wtedy to książe Elryk odnalazł syna i wyniósł na dwór. Shalarska służąca pozostała niańką chłopca do 1494 roku, kiedy została otruta przez agentów Bursztynowego Syndykatu.

Elryk II jest kaleką. Urodził się ze zniekształconymi kończynami i rozszczepem twarzy. Wokół jego pochodzenia powstało wiele plotek – niektórzy twierdzą, że pochodzi z kazirodczego związku (matką miałaby być zaginiona kuzynka Elryka), inni, że padł ofiarą klątwy. Leczony przez wybitnych medyków i magów prowadzi normalne życie, chociaż mówi nie do końca wyraźnie oraz kuleje. Twarz Elryka wygląda jakby nosił maskę – górna część lekko odstaje od dolnej. Niektóre palce w dłoniach ma zrośnięte.

Odmienny wygląd sprawiły, że kiedy został księciem nazywano go Elrykiem II Pokraką. W 1511 roku ma 31 lat. Krążą plotki, że cierpi na głębsze problemy zdrowotne, ale póki co mimo silnych nacisków utrzymuje władzę z pomocą magini Dalii.

Czarny Patron

W roku 1503 zdarzyło się, że Azja został ranny w potyczce na granicy z Rotakardem i niespodziewanie wrócił do domu. Kiedy dowiedział się, że żona zdradzała go z najlepszym przyjaciem zabił Liama w gniewie. Maetae pożegnała się z synem i skoczyła do morza – jak mówiono, z rozpaczy po śmierci kochanka.

Tajjan nie mógł wybaczyć sobie popełnionego czynu. Pogrązył się w pijaństwie i całe dnie spędzał użalając się nad sobą ponad czarnym amuletem, ostatniej pamiątce po Maetae. Mało kto wiedział, że amulet wykonany jest z czarnego kynitu, który powoli wsączał złe myśli w serce Azji.

W końcu opuścił dom Elryka i wrócił do strzeżenia granicy, a gdy wojna z Rotakardem ucichła, wędrował po Zatrutych Ziemiach walcząc z efektami magicznego kataklizmu. Wkrótce słuch o nim zaginął.

Bracia krwi

W 1505 roku Getianaen liczył szesnaście wiosen, a Elrykion – jak nazywano następcę tronu, póki żył Elryk I – dwadzieścia pięć. Młodzieńcy wychowywali się razem i chorobliwy syn księcia był dla Getianaena jak starszy brat. Dobrze się wzajem uzupełniali – chociaż silniejszy fizycznie, Getianaenowi brakowało opanowania i wiedzy, cech, którymi szczycił się następca tronu.

Uprzedzenia wobec kaleki były silne – wielu chętnie widziałoby na tronie właśnie Getianaena, syna bohatera Getycji, niż chorobliwego odmieńca. Póki jednak Elryk I (urodzony w 1461 roku miał wtedy 44 lata) był w pełni sił, wydawało się, że zbyt szybko nie dojdzie do starcia tworzących się wokół młodzieńców frakcji.

Dalia i ponowne otwarcie wrót

Gustaw był synem Dalii, która od kiedy zapobiegła spiskowi na życie Elryka I i otworzyła wrota Antaru, pozwalając miastu przetrwać oblężenie w 1488 roku, pięła się szybko po szczeblach władzy. W 1502 roku Dalia została arcymaginią i stała się praktycznie drugą osobą w królestwie po księciu. Gustaw miał 17 lat, kiedy Dalii udało się wielkim kosztem ponownie otworzyć wrota. Pomógł w tym specjalny artefakt zwany Kluczem, który Azja Tajjan przywiózł z jednej wypraw na zachód.

Kilku magów zginęło z wyczerpania, a magia w całym księstwie przez kilkanaście godzin zachowywała się nieprzewidywalnie, ale kynit, z którego zbudowano wrota ożył ponownie. Gustaw był w grupie osób, które przeszły na drugą stronę. Wrota zamknęły się, a Klucz stopił. Od tego czasu Dalia próbuje otworzyć wrota, by odzyskać syna, a także otworzyć księstwu nowe drogi handlowe – aby zmniejszyć zależność księstwa od portu Lar Innar, który znajduje się w rękach Bursztynowego Syndykatu.

Nowe zagrożenie

Tymczasem na zachodzie pojawiło się nowe zagrożenie – Klucz, ostatni ślad po Azji Tajjanie był tylko preludium. Ze Skażonych Ziem nadchodziły dziwne stwory, ginęły patrole, a przede wszystkim przyszło najgroźniejsze – strzelby. Nieliczne i drogie szybko stały się symbolem bogactwa i władzy wśród ludzi wyjętych spod prawa i podróżników.

Nitk nie wiedział, skąd brało się nowe zagrożenie. Getianaen wyruszał wiele razy na zachód z małymi oddziałami, tocząc walki jak wcześniej jego ojciec, podczas kiedy Elrykion studiował księgi i podpowiadał bratu krwi strategie. Czasem podróżował z nim, ale rzadko, zawsze bowiem potrzebował medykamentów i pomocy magów.

Wśród nowych zagrożeń pojawił się także szalony bandyta – Czarny Patron. Getianaen stoczył z nim pojedynek w Erindorze, mieście wygnańców. Rewolwer przeciwko rewolwerowi. Przegrał. Został ranny, ponieważ po raz pierwszy ktoś okazał się od niego szybszy. Rozpoznał, że Czarnym Patronem jest jego ojciec, Azja Tajjan, zanim stracił przytomność.

Według legendy Azja przełamał moc czarnego amuletu, kiedy uświadomił sobie, że omal nie zabił syna. Odrzucił kamień i przywrócił Getianaena do zdrowia, a następnie powrócił na równiny jako Biały Patron. Rozpuścił wokół siebie plotkę, że pokonał Czarnego Patrona i wędrował przez Skazane Ziemie niszcząc zło, które zalewało zachód. Faktem jest, że po powrocie Getianaena do zdrowia, w 1507 roku pojawiły się pierwsze wieści o Białym Patronie.

Zaraza elfów

Tymczasem w 1510 roku fenowie poczęli umierać. Zaraza zabrała ukochaną Getianaena – Dilianę i trójkę dzieci. Przeżył jedynie Tuhaj Tajjan, w którym krew ludzi i shalarów okazała się silniejsza od feńskiej. Umierający fenowie odseparowali się od reszty społeczeństwa, częśc uciekło na zachód, niewielu zostało w miastach. Nieliczni, którzy pozostali zdrowi, unikają pobratymców obawiając się zarażenia.

Tuhaj Tajjan, Kaen Katafark i Tradycja Płomienia

Wnuj Azji Tajjana, syn Getianaena, Tuhaj Tajjan wraz z przyjacielem Kaenem Katafarkiem, potomkiem rycerza Zakonu Słońca i Płomienia odnaleźli zaginioną księgę – Tradycję Płomienia, która opisuje reguły zakonu. W 1511 roku młodzieńcy próbują odbudować zakon rycerski – już bez zbroi, często z bronią palną, ale ze starymi zasadami. Nazywani są tradycjonalistami.

Etrakare

Getianaen porzucił wszystko i wyruszył na Skażone Ziemie w poszukiwaniu Białego Patrona. Słuch o nim zaginął. W tym samym czasie pojawiły się wieści, że Erindor – miasto w dużej mierze niezależne od stolicy, ale mimo wszystko część księstwa – wpadł w ręce wroga. Przywódczynią wojsk była Etrakare, która według wszelkich śladów pochodziła z innego świata.

Etrakare pojmała zarówno Azję Tajjana, jak i Getianaena. Niektórzy mówią, że Getianaen został kochankiem Krzemowej Wiedźmy, jak nazywano ją w Tiranie. Nastał rok 1511.

U progu wojny domowej

Gra rozpoczyna się wiosną 1511 roku. Dokładny stan kraju na dzień dzisiejszy opiszę później, na razie przedstawię sytuację w dużym skrócie.

U progu 1511 roku Getianaen zaginął, rzekomo w Erindorze u boku Etrakare planuje inwazję na resztę Tiranu. Biały Patron również zniknął – zapewne Azja Tajjan wpadł w ręce Etrakare. Elryk II rozważa ruszyć na poszukiwanie przyjaciela. Dalia jest arcymaginią. Państwo jest wewnętrznie rozdzierane przez frakcje, którymi gra Bursztynowy Syndykat, trzymając w garści port Lar Innar, czyli najważniejszy szlak handlowy kraju.

I wtedy przychodzi ostateczny cios. Elryk I ginie w tajemniczych okolicznościach. Ludzie podejrzewają magię, co podkopuje pozycję arcymaginii Dalii, chociaż prawdopodobnie odpowiedzialny był Syndykat. Wydaje się, że kraj pogrąży się w wojnie domowej.

Księciem zostaje Elrykion – teraz Elryk II nazywany za plecami Pokraką. Z pomocą Dalii opanowuje sytuację, co więcej magom udaje się otworzyć wrota – stałe przejście do Nilty przez magiczną bramę otwiera nowy szlak handlowy. Sytuacja się uspokaja, przynajmniej chwilowo, ale wszystkie frakcje próbują wyrwać własny kawałek tortu, szykuje się wojna z Etrakare, a Rotakard tylko czeka, by wykorzystać słabość sąsiada. Mówi się, że aby uniknąć wojny domowej Elryk II poświęcił coś ważnego, zaprzedał się Syndykatowi albo uzyskał pomoc z zewnątrz, za którą będzie musiał zapłacić.

I tak, u początku lata 1511 rozpoczyna się Ramar RPG.

Comments (2) »

Dodaj komentarz

XHTML– Allowed tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>